Bu iki masaüstü, türlerinin son örnekleri; KDE 3.5.10 ve GNOME 2.30… KDE’nin o sürümünü ne kadar seviyorsam, GNOME’un bu son 2.30 sürümünü de o kadar çok seviyorum.

İşin özünde sadelik yatıyor. Günümüz bilgisayarlarının rahatça kaldırdığı, basit işlemler için gereksiz beklemeler yapmadığınız masaüstleri bunlar. Bir Mac’in ev sahipliği yaptığı sanal makine içinde Debian çalışıyor. Sanal makine sürücülerini yükleyince 1920×1080 çözünürlüklü masaüstünüz, gıcır gıcır geliyor. Sanal makinenin belleği 512MB.

Bütün gün uzaktaki bir makine üzerinden dosya düzenleyip iş yaptım. Tahminen 10 saatin üzerinde, basit grafik işlemleri için GIMP, Chrome, gedit gibi programları kullandım. Bazen terminaller açıldı, bazen bir sürü Nautilus penceresi. Kapatmadan önce bir baktım ki, bellek hala rahat.

Bir iki gün önce çıkan Ubuntu’nun yeni sürümü, 1GB bellekle iş göremedi. Ben de daha önceden yüklediğim ama sanal makine sürücülerini kurmadığım, düşük çözünürlüklü olarak arada bir açtığım Debian’ı güncelleyip kendine getirdim. Elbette içinde çok bir şey çalışmıyor, ama gerek de yok zaten.

Bu masaüstü de yakında geçmişte kalacak. GNOME3 adam olana kadar bir süre geçecek, KDE 4 ne durumda çok uzun süre oldu bakmadım. XFCE hız alacak gibi gözüküyor, ama hız alınca ne hallere geliyor görüyoruz, o yüzden onu da kaybetmekten korkmuyor değilim.

Ben mi yaşlanıyorum, yoksa bu hareketli masaüstleri, parıldayan, gölgeli pencereler falan çok mu göz yoruyor, gereksiz yere işlemci, bellek ve GPU yiyor? Bu iki masaüstünün de kaynak kodlarını güvenli bir yere almak gerekebilir. İleride çok arayacak gibiyiz.

oguz.name.tr